Het verhaal van Meneer H.

januari 2020
Mijnheer H*. houdt van koken, is gepassioneerd door geschiedenis en droomt ervan om ooit op zee te varen. Elke ochtend drinkt hij een glas vers fruitsap. Hij glimlacht veelt en is steeds goed gehumeurd.

Op een dag, toen zijn moeder zwaar ziek werd, besliste hij om bij haar te gaan wonen om voor haar te zorgen. Jammer genoeg overleed ze enkele maanden nadien.

Na acht maanden alleen te wonen, en door een niet-behandeld mentaal gezondheidsprobleem, kwam mijnheer H. er niet meer toe om voor zichzelf te zorgen. Hij betaalde zijn huur niet meer en werd aan de deur gezet.

En zo ontdekte mijnheer H. de harde en gewelddadige wereld van het leven op straat.

Hij ging van station naar station, van park naar park; zo leerde mijnheer H. plekken te vinden waar hij kon schuilen voor het slechte Belgische weer en voor indiscrete blikken.

Vanaf dan was mijnheer H. in survivalmodus. Wat voortaan voor hem telde, was dagelijks eten en drinken vinden en een plek om ís nachts te slapen. Hij was niet meer in staat om voor zijn eigen hygiŽne te zorgen, laat staan voor zijn administratie.

Vijf jaren gingen voorbij.

Op een dag contacteerde een bezorgde burger ons, die ons vertelde over de situatie van mijnheer H. en hoe we hem konden vinden.

Eerst was mijnheer H. timide en afstandelijk. Hij durfde ons zijn verhaal niet te vertellen. Omdat we hem niet wilden bruuskeren, bleven we slechts enkele minuten bij hem. Voordat we vertrokken, legden we hem uit dat we binnenkort terug langs zouden komen.

In de loop van onze bezoeken begon de man te glimlachten en geleidelijk aan begon hij wat losser te worden. Hij zei dat hij onze aanwezigheid apprecieerde en dat het hem vertrouwen gaf.

Op een dag in december had mijnheer H. een hoest die ons zorgen baarde, ook al klaagde hij er niet over. Maar de straat is geen gunstige plaats om te genezen en het kwik was al gedaald tot onder het vriespuntÖ

De week nadien werd zijn gezondheid slechter. Mijnheer H. was toen echt ziek. We stelden hem voor samen naar de dichtstbijzijnde apotheker te gaan om medicijnen te kopen.

Tot ons groot plezier stemde mijnheer H. hiermee in. Een eerste kleine overwinning. Ondertussen stelden we hem voor onze weg voort te zetten richting een zorgcentrum, waar hij een douche kon nemen en zijn kleren kon wassen, en dat bij een lekker warm drankje. Hij accepteerde, maar op één voorwaarde: dat we met hem meegingen. 

De douche deed hem enorm veel deugd. Hij kwam eruit met een grote glimlach tot achter zijn oren.

De hygiŽne van mijnheer begon te verbeteren: hij ging voortaan elke week naar het zorgcentrum, soms zelfs op zijn eentje. Wij hielpen hem regelmatig zijn medicijnen te nemen. Maar de expertise van een dokter bleef wel nodig.

Daarom regelden we een eerste afspraak voor mijnheer H. met een arts die we goed kenden. Eerst was mijnheer heel gestrest, maar uiteindelijk verliep de visite heel goed. Toen hij naar buitenging, zei hij ons zelfs dat hij voor zijn volgende afspraken alleen kon gaan.

De weken nadien bleven we werken aan zijn hygiŽne. We stelden samen prioriteiten en kleine te bereiken doelen vast. Hij was verzot op manicures. Ze waren voor hem een moment van ontspanning en hij maakte er dan gebruik van om over zijn dromen te vertellen. 

Tegen midden april vierde mijnheer zijn 41e verjaardag. Toen we hem een kaartje afgaven, getekend door de hele ploeg, nam hij de tijd om alle woorden van de ploeg goed te lezen. Hij hief het hoofd op, zijn blik vol emotie. Hij lachte hartelijk en bedankte ons voor deze attentie. Hij was geraakt, net als wij. Het herinnerde ons eraan dat het kleinste gebaar belangrijk is.

Vanaf dan verkeerde mijnheer H. in goede gezondheid en lukte het hem voor zichzelf te zorgen. Maar zijn administratie en sociale situatie bleven moeilijk. Maar dankzij de hulp van het hele netwerk konden we ook dit obstakel overwinnen. Op een ochtend in mei ging de telefoon. Goed nieuws! Mijnheer H. had zijn recht op een uitkering herwonnen.

Vervolgens ging alles heel snel. Bijna exact één jaar nadat we mijnheer H. voor de eerste keer ontmoet hadden, meldden we hem dat we huisvesting voor hem gevonden hadden en dat we het konden bezoeken.

Het betrekken van de woning gebeurd in een goedgemutste sfeer. Mijnheer H. en de vrijwilligers brachten samen de meubels naar boven. Hij was verheugd eindelijk een thuis te hebben en keek ernaar uit een goede warme maaltijd klaar te maken. Hij investeerde snel in zijn huisvesting: twee weken later had hij al een tapijt, een kleine plant en een spiegel in de inkomhal aangeschaft. ďNu is mijn appartement perfect!Ē, zei hij.

Enkele maanden na zijn intrek in zijn woonst brachten we hem een bezoekje. We troffen hem goed verzorgd aan, en het appartement was proper en opgeruimd. Hij bood ons koffie aan.

Hij deelde ons mee dat hij van dit nieuwe begin wilde gebruik maken om nieuwe gewoontes te creŽren. Op straat was de verleiding van alcohol en andere drugs heel groot. Deze substanties deden hem even ontsnappen aan de harde realiteit van het leven op straat. Maar nu hij accommodatie had, wilde hij daarmee stoppen. Een moedige beslissing die we volmondig onderschreven.

De volgende stap in de duurzame re-integratie van mijnheer H. was een nieuw netwerk opbouwen. Daarom zorgden we ervoor dat een vrijwilliger hem wekelijks bezocht. Samen voerden ze discussies, dronken ze koffie, gingen ze films zien en planden ze activiteiten. Ze hadden een goede verstandhouding en mijnheer H. ontving de vrijwilliger elke keer warm.

Op een dag, toen we mijnheer H. bezochten, zei hij ons dat we niet meer zo vaak moesten komen. Hij trok zijn plan heel goed: hij bleef bij zijn beslissing om niet meer te drinken, ging naar al zijn afspraken en had al enkele vrienden in de wijk gemaakt. 

(*) We stellen alles in het werk om de privacy van onze patiŽnten te beschermen en ons beroepsgeheim te respecteren. Toch willen we getuigen hoe onze patiŽnten moeten overleven en hoe we samen aan hun re-integratie werken. Daarom zijn namen van personen en plaatsen weggelaten of veranderd en reŽle situaties in een andere context geplaatst. Er is geen rechtstreeks verband tussen de mensen op de fotoís en het hier bovenstaande verhaal.

Andere nieuws

Dringend meer testen nodig om epidemie te vertragen / betere zorg voor de zieken en de hulpverleners

maart 2020
Dokters van de Wereld, Samusocial en Straatverplegers vzw roepen samen op meer in te zetten op actief testen op Covid19 om de epidemie in te
suite

Straatverplegers vzw roept op dakloze mensen actief te testen op Covid-19

maart 2020
Brussel / Luik; 20 maart 2020. ďTest zo snel mogelijk de dakloze mensen op Covid-19Ē, die oproep lanceert vanochtend de vzw Straatverplegers. Dakloze
suite

Straatverplegers en de Coronaviruspandemie

maart 2020
Onze patiŽnten zijn bijzonder kwetsbaar voor het Coronavirus, omwille van hun levensomstandigheden, chronische pathologieŽn waaraan sommigen van hen
suite

Umicore x Straatverplegers

februari 2020
Umicore is zich bewust van het belang van een goed sociaal klimaat in Brussel. Daarom draagt de onderneming graag bij aan concrete oplossingen voor
suite

2019 in cijfers : samenvatting

januari 2020
Een paar verklaringen : PRE-OPVOLGINGBij de pre-opvolging bekijken en evalueren we de dringende noden van de dakloze mensen die we
suite

Hoe kiezen we welke dakloze mensen in onze opvolging terecht komen?

januari 2020
De situatie in Brussel is ernstig: uit de laatste telling van La Strada blijkt dat in onze hoofdstad bijna 750 mensen
suite

Het verhaal van Meneer C.

november 2019
Meneer C.*, een 50-jarige man, leeft al enkele jaren in een tent in een bosje.Voorheen wilde hij enkel met ons meegaan voor een of andere verzorging
suite

Matras Malsjans zet Brusselaars aan tot actie om een eind te maken aan dakloosheid

november 2019
Omschakelen van crisismanagement naar duurzame oplossingenMet een stuk karton benoemd als ĎMatras Malsjansí lanceert de organisatie Straatverplegers
suite

Het verhaal van Meneer G.

oktober 2019
In één van de hoofdstraten van Luik vinden we een patiŽnt, die we sinds kort volgen. Hij ligt op de stoep, zijn broek naar beneden, en
suite

"Daklozen kiezen er zelf voor om op straat te leven"

augustus 2019
Niemand kiest er voor om op straat te leven. Je komt op straat terecht door een samenloop van omstandigheden en omdat je geen
suite

Volgende